Wednesday, November 15, 2006

VIVA LA "TESNOLOGIA"



Maria: Sabes que? A Mauri le vamos a regalar un Ipod

Ana: Pero no le regalasteis un MP3? en verano?

Maria: Si pero para Papa Noel ha pedido una Ipod.

A: ya... y para reyes la Wii

M: Pues si!!!!

A: y a su tio la PSP

M: Oye como lo sabes!!

A: y a su padrino juegos para la Nintendo DS, no?

M: Oye!! Eres adivina!!!


Ya esta bien!!!!!!!!!!! PS, PS2, PS3, PSP, DS, IPOD, MP3, PDA, GPS...

JODEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEER

Así llegará un día que no hara falta ni que hablemos, no? total... con el messenger podremos chatear, con el meetic, conocer gente, y con la imaginación, las pelis, y la mano todo apañado....

No digo que avanzar no sea bueno, pero en justa medida...
no se bien de quien es la culpa, de el que lo pide o de quien lo compra, pero lo que no es normal, es que la mitad de la población infantil, si os fijais, ya ha desarrollado unos pulgares adaptados a los botones de las consolas, son extraplanos y con una agilidad impensable.

Soy la primera aficionada a jugar con algun buen amigo con la play, pero... donde ha quedado el Risk? por ejemplo, o el parchis sin ir mas lejos... Saben los niños lo que es el mus? y el cinquillo? de hecho.... saben algo mas que no sea el tipo de memory card que lleva su psp, o si la nueva nintendo ds aceptara no se que formato?

Hemos pasado de que nuestros padres se montaran los juguetes con las latas de conservas, a tener mas material electrónico en casa que la propia Nasa, sin contar lo armamentados que salen los coches ahora, que a este paso te tiraras un pedo, y el mismo coche te llamará guarro!

Terminator, que gran película, y que verdad tan grande...

Ahora pensando, realmente, para que creamos mejores ordenadores y softwares cojonudos?... no nos damos cuenta que nos estamos volviendo lentamente lerdos, si!! porque lo que antes hacíamos mentalmente, ahora para que, si total, lo calcula el ordenador.......... creo que estamos cayendo en un error, dentro de poco no sabremos sumar 2+2. Si, si... riete... pero te acuerdas de como se hacía una raiz? sin usar calculadora por supuesto... si lo pensamos detenidamente.... tantos años de comocimiento para nada.... entonces... a que esperamos?...

Tuesday, September 26, 2006

Aprendiendo a filmar un corto, en cia. de un buen director.





Miércoles 6: Es tarde pero me da igual. Reunión de conocidos. Bromas y risas. De repente... atracción, y acto seguido miedo...Inseguridad pero comodidad. Pensamientos contradictorios. Estoy bien con él.. no puede ser... sin mas... disfruto el momento y cronos ya dirá.

Jueves 7: Necesito esa comodidad...quiero sentirme insegura, me gusta la sensación cuando estoy con él...mas miedo.. mas temor... donde se ha quedado mi traje de lucha? y mi escudo? donde esta la brecha? como la pasó?... confusión...No lo veo, no viene...bueno, me sentí vulnerable pero ya ha pasado todo...

Viernes 8: Ha venido?! otra vez el miedo. Me gusta que venga, me da esperanzas. No me siento diferente ni me siento rara.. soy yo! y lo puedo ser con él. No necesito de corazas, ni de dobles vidas. Y ahora que?..Aceptación en el grupo.. mas miedo...mas comodidad...mas inseguridad...mas atracción...la 1, las 2.. no se va, está cómodo...las 3...se va, tiene que trabajar. Sensación de decepción. Le aburriré? Dudas y mas dudas. Es de fuera, se siente sólo y ha encontrado calor en el grupo... no te comas la cabeza, no es mas que un nuevo amigo.. Un mensaje! es él! Miedo, terror, pánico, dudas, inseguridad, confusión, nerviosismo, todo mezclado con suposiciones... las 4, las 5, las 6, hoy no duermo. Mi parte adolescente me está jugando malas pasadas. Quiere quedar... bueno, supongo que se siente bien en mi compañía, ha encontrado a alguien con gustos parecidos y ya está. Aparcaré a Gemma la adolescente y daré paso a la análitica. Pies en la tierra, eres mayor, es joven. Puro interés fraternal y de soledad.

Martes 12: Dolor de tripa, que absurdo! por que? me interesa mas de lo que pensaba. Subconsciente traidor! manifiesta ya lo que sientes y olvídate de las conjeturas seniles. Me acerco, y se acerca... es posible? una serie, una peli, mas series, mas zapping... no puedo mas, o hago algo o moriré sin saberlo.........(silencio)...........

Martes 26: 14 días de felicidad!

Thursday, July 06, 2006

Consejo de una superviviente

Pero saps una cosa... que tu sempre has tingut i tindras el valor d'enfrontar-te al que sigui, sempre arriscas mai et conformes amb el dubte, vols saber i averigües i axió es molt bó, perque jugues amb la veritat , encara que no agradi, t'estalvies situacions que serien mes doloroses, doncs ara no ha passat res més que temps i somnis i dessitgos però amb el temps i navegan en el dubte i fent castells en l'aire la batacada es molt més forta.

Evidenment ma dona molt cul que no sorti be, que el teu princep no estigui a la porta i que la mira telescopica esta algo desviada i estem disparan a objectius erronis, però encara que tu ara mateix estas pensant QUE JA PROU, QUE SOC ASEXUAL, MAI MES BUSCARE RES, PASSO DE LIOS I que estas pensan que mai trobaras a la teva mitja patata, en el fons saps (encara que ara hi ha un mogllon de coses a sobre d'aquest fons al qual no pots accedir-hi ara mateix) que aixó canviara i que un bon dia apareixerà ELL i no hi haura cap altre i no més fugues a Malaga i no més pajareos amb maitres i gallegs (menors i majors d'edat ejje), aixó passarà i es un fet, però cada vegada (encara que tu t'emprenyis en dir-me lo contrari) em reafirmo més en la meva creença EL TEU YO SENTIMENTAL encara no està preparat, perque ara mateix el teu YO SOCIAL I PROFESIONAL està massa ocupat, massa estressat i tu mateixa et pressiones buscan la persona amb la qual compartir algo el que sigui però algo mès que l'amistad, compartir el teu carinyo, les teves abraçades i poder escoltar a algú sin tenir la sensació de que la ONG mai farà vacances.

Arraques temps de la teva vida per poder omplir la teva part interior i sentimental, però ara el teu cervell no està per aixó, encara que el teu cor cridi i corri i anel.lhi una parella, la Gemma fisica i la Emocional no estàn a la part.
Amb tot aixó no vull dir que tinguis la culpa de res, ni por asomo!!! que ma dona la impressio que ho pots estar pensant, sinó que simplement vull dir que les coses no passen perque si, tenen una causa i ja saps la teoria de CAUSA - EFECTO, tot aixó del XXX i cia passa per algún motiu i està provocat per un altre.

Per resumir per algún motiu que s'escapa al nostre enteniment no es el teu moment sentimental, es el teu moment social, es una putada pq estas del moment social fins a la seta ho se... ho se... i en tot cas es el teu moment també aventurer, pots accedir a tenir una aventurilla pero tu no vols aixó i contra más deseas algo en realitat més costa d'obtenir.

Es una putada que ta moli algú i no siguis correspós, es fotut i jodidamente cabron, ho sé ho entenc i sincerament jo també estic fins les putes pilotes de que no tinguis la teva mitja patatona, però com he dit segueixo pensan que no és el moment.


Ja se que mal de muchos no es consuelto de tontos, crec que mai ens ha acabat de convencer aquesta dita a cap de les dues, però només vull dir-te que quan tingui que ser serà i que si el XXX no ha de ser doncs pitjor per ell , acaba de perdre la oportunitat de estar amb una de les millors dones i amigues que jo he trobat mai , i que seguir que si jo em sento estimada per tú imaginat el que s'ha perdut ell.

Crec que es hora de finalitzar la biblia.

La teva churri queno se si anima o enfonsa no ho tinc molt clar....
pero q t'estima shuper aixo si!!!!!!!!!


Resposta : Gracies TXurri meva del meu cor, com sempre, ningú sap els tresors valuosos que tinc al meu costat. T'estimo super, i encara que picoleto's world t'envii lluny sempre estaras al meu cor.

Thursday, June 22, 2006

"Los Temidos 30 Años"





Quien teme a los 30?. Tímidas arrugas que asoman por el contorno de los ojos mostrando abiertamente los días enteros de risas compartidas. Piel suave a la par que curtida de besos innombrables recibidos durante aproximadamente 10.000 días de nuestra actual existencia. Curvas formadas por el paso del tiempo llevadas con gracia y soltura, vestidas con mil harapos que solo ratifican que maduramos. Inicios de destellos blancos en la cabeza que muestran algo de nuestra cordura. El pequeño brillo de los ojos desaparece para dar paso a una mirada intensa y llena de sabiduría que en un futuro será de comprensión y en otro más lejano de dulzura y cansancio. Por que temer a un nuevo ciclo?
Bienvenidos seáis los 30. Llegamos, con lastres o sin ellos, pero los pasamos. Por que, en vez de temer y reflexionar sobre lo que no hemos cumplido, no los alcanzamos con la ilusión de que aun nos quedan otros 30 para enmendar o realizar aquello que se nos quedó en el camino?.

Sí, bienvenidos 30. Lo repetiré hasta que se conviertan en 40 y en 50…
Mírate en el espejo y quiérete. Busca en el reflejo aquel niño de 18 años que se peinaba para salir, y lo encontraras, ahí esta… bajo el polvo que el tiempo va depositando en nuestro rostro, sólo es cosa de dedicar lo necesario para ver que eres el mismo niño de ayer. Sonríe, eres tú. Por mucho que hayas vivido, sufrido, esa voz infantil siempre acude, porque no dejamos de ser ese ayer para que seamos un mejor mañana.

Pena me da quien ha apagado su voz de la inocencia, tristeza es lo que siento por aquella gente que se cree que adoptando la postura de la derrota frente al tiempo será mas llevadero. Lloro por el futuro de estos nietos que ya no tendrán como abuelas aquellas tiernas señoras de pelo blanco con la cara ajada por el tiempo y rojiza por el baño del sol… lloro porque no disfrutaran de los abrazos sabios de la vejez… vivirán un futuro plastificado y alisado por botox que no dejará entrever un cejo fruncido, una sonrisa especial o una pena que compartir…

Queridos 30… venid acompañados de los 40… y de los 50…,venid, os lo suplico, con vuestras marcas y vuestros “brillos mates”, con la gravedad y los reflejos blancos, porque quiero ser abuela arrugada y rojiza, como aquellas que me abrazaron, y sonreír con la mirada llena de dulzura a la par que de cansancio. Bienvenidos.

Mi amante la soledad




Tediosa soledad, que me visitas con el amanecer y me abandonas cuando la noche me besa. Si tanto me quieres, abrázame de noche y de día, a cada segundo. Acompáñame con el calor y con el frío, pero no me dejes ver que sería el mundo sin ti. Hazme ignorante, hazme tuya solo tuya, pero no me turbes más, o me tomas o me dejas. Cógeme de la mano, y dime que me quieres, oh soledad.
Ámame sólo a mí y deja al resto de tus amantes. Ansío el momento en que me des la libertad de saber, me resigno a tu compañía si voy a ser la única para ti, pero no pidas que te sea fiel mientras tu me engañas. Oh soledad, contigo o sin ti, decídete, o la angustia me hará, la más infeliz de las almas que jamás podrás poseer.

Por que sé que aprenderé a quererte… por que sé que contigo podré llegar a ser feliz…pero véndame los ojos con el mas opaco de tus tules para no ver que feliz sería si tu no estuvieras aquí.

Thursday, May 11, 2006


Otro día mas ha pasado. Otra noche vacía con aroma de angustia. El olor quemado y consumido del último cigarro antes de acostarme. Me toco y me palpo para ver si soy real. Cierro y abro los ojos con la mera intención de descubrir algo nuevo, pero todo sigue ahí, en el mismo lugar, a la misma hora...tic, tac, tic, tac.... por que no tic, tic o toc, tec?
Las mismas caras, el mismo ruido, el inquietante silencio...No quiero dormir, despertar con la sensación de que algo se escapa de mis manos y no lo voy a recuperar...tiempo, valioso y temido tiempo.
Siempre es así? Te despiertas, y trabajas para competir, y tener siempre mas... pero un mas que no es real... yo quiero mas amor...mas tranquilidad...mas tiempo para compartir, para reir o para soñar, no quiero lamparas, ni ordenadores... quiero vivir.
Cuando fue la última vez que me puse bajo la lluvia y sonreí? Cuanto hace que me senté en la terraza de un bar y dejé que el sol acariciara mi cara? o cuando sin querer deje de escuchar cuando tenia que oir y comprender?
No entiendo que placer tiene el vivir sin sentir la vida que va creciendo cerca de ti... porque hemos dejado de valorar aquello realmente importa... reflexiono cada dia pero no logro entender...y aun asi, me levanto con ganas de seguir aquí...y lo hago con la esperanza de que un dia volveré a mojarme, volvere a mimar el sol , oiré y sobretodo, comprenderé.

Monday, March 20, 2006

Por que te quiero y me quieres...

Porque te quiero y me quieres mucho, a veces no me quieres bien.
Por querer que no me caiga no dejas que pueda aprender, y por querer que no sufra, sufro mucho mas, sin tu, querer.
Amiga, me quieres por como he sido y por como soy, pero el como seré va a cada paso que doy, y debo darlo sola... andando, corriendo, trepando... que mas da... si aprendo, tal vez, me seguiras queriendo o tal vez, no, pero debemos ser libres de elegir el camino por muy equivocados que estemos, y aunque tu lo veas, prefiero que estes a mi lado para decirme, te lo advertí, y así, darme cuenta que me quieres por como soy y por las decisiones que tomo, no por lo que quieres que sea. Porque muchas veces sólo hablamos para ser escuchados y no aconsejados, para oir en voz alta aquello que interiormente no podemos resolver.
Porque me quieres, quieres para mi lo mejor, igual que como te quiero lo quiero para ti, pero no todo el mundo recorre el mismo trayecto para llegar a su fin.. y quien sabe.. tal vez no estoy destinada a poseer según que felicidad, pero sí a intentarlo... porque por mucho que llore, que sufra, que me lamente...lo volveré a intentar, y lo sabes... igual que sabes que prefiero sufrir a lamentarme por no haberlo probado.
Porque me quieres y yo te quiero, siempre estaré aquí. Porque me quieres y yo te quiero, dejame sufrir. Llorar por haberlo intentado, y estar tú al lado para abrazarme, es lo mejor que me puede ocurrir.

Friday, February 17, 2006

Mis tesoooorooos!


Mis tesoros.. a mi derecha e izquierda..... Aún espero el momento en que les pueda devolver todo lo que hacen ellas por mí. Sé que algún día se me presentará la oportunidad y espero estar a la altura de las circunstancias. Hasta ese momento sólo puedo decir que son la única parte de mi vida estable y por eso las quiero. Constantes y presentes, ayer y mañana. Dentro de la parabola de mi vida, mas parecida a una cordillera que a un encefalograma plano, ellas son mi eje y mi punto 0. Un beso por soportarme, otro por acompañarme, y otro por no dejarme.
Un tesoro no es un anillo al que debamos proteger, un tesoro es algo realmente importante y que en su ausencia te sientes el mas mísero de los míseros. No es necesario que esté forjado en oro, ni con brillantes... y sabes que es un tesoro porque sólo de pensar en su pérdida te estremeces de dolor.